Home Uncategorized Borst erin, telefoon uit!
Oogcontact bij borstvoeding

Borst erin, telefoon uit!

bij Mildred

Eindelijk tijd voor een voeding. Even de baby stil, ogen half dicht en… tijd voor jezelf. Telefoon erbij en kijken op Facebook of Pinterest. In een drukke dag kan een voeding voelen alsof het het enige moment voor jezelf is. Toch is het juist een moment om even samen tot rust te komen en je even volledig te richten op je kleintje. Zie je die grote ogen naar je opkijken,en lieve glimlach die zich vormt als je even aandacht geeft? Daarom: borst erin, telefoon uit!

Hoe verleidelijk is het om even te gaan zitten met je baby aan de borst en dat moment te nemen om met een glas drinken je tijdlijn op Facebook door te nemen? Ik weet het – ik deed het heel vaak. In die eerste weken van het leven van mijn zoontje was een voeding een moment om even bij te komen en rustig op Facebook of Pinterest te zitten.  Natuurlijk, ik voelde me wel eens schuldig. Dan keek ik naar beneden en zag twee grote, wakkere ogen die me recht aanstaarden als ik naar beneden keek.

Toen las ik een artikel over het zicht van een baby. Wist je dat een baby de na een week precies de afstand van de borst tot je gezicht kan zien? Al het andere is nog wazig, maar als hij aan de borst ligt kan hij perfect scherpstellen op jouw ogen en mond. En daar zat ik: met mijn ogen op mijn telefoon om onzin door te scrollen die ik niet zou missen als ik het niet las. Als hij oogcontact zocht, dan keek ik naar iets anders.

Natuurlijk keek ik wel naar hem: ‘ligt hij nog goed’ of ‘slaapt hij al’? Maar buiten de controles was het voeden vooral mìjn momentje. Toen kwam het moment dat hij begon met lachen. Af en toe, als ik dan naar hem keek, dan kroop er een brede glimlach over dat kleine gezichtje. Dan bleven zijn ogen staren naar mij ogen, en liet hij even de borst los om te kunnen lachen.

En nog iets later kon hij zelf om aandacht vragen. Als ik dan te lang niet naar hem keek, kreeg ik een paar keer een ruk aan mijn borst en bleef hij ‘hum’, ‘hum’, ‘hum’ zeggen tot ik keek. En als ik dan keek? Dan brak er een lach door, trots op zijn prestatie dat hij aan kon geven dat hij aandacht wilde.

Als ik te lang niet naar hem keek, kreeg ik een paar keer een ruk aan mijn borst en bleef hij ‘hum’, ‘hum’, ‘hum’ zeggen tot ik keek, en dan brak er een brede lach door.

Toen werd hij een maand of vier. Opeens bleek oogcontact de enige manier te zijn om hem aan de borst te houden. Als ik niet keek, was alles interessanter dan drinken. Er liep buiten een vogel over het gras? Hij draaide zich om. Zijn zus zuchtte in haar slaap in een andere kamer? Hij draaide zich om. Het maakte niet uit wat er gebeurde, hij draaide zich om. Ook als er niks gebeurde, want dat was ook een reden om de omgeving te controleren.

Ik liet mijn telefoon vaker liggen als ik hem voedde, zodat hij bleef kijken naar mij. Zijn ogen zochten constant mijn gezicht af. Als ik hem streelde met mijn vrije hand, dan pakte hij stevig mijn hand vast. Als ik naar hem lachte, stopte hij met drinken om terug te lachen. Zei ik ‘hum, hum’, dan zei hij ‘hum, hum’. We keken elkaar aan en hij lachte, ik lachte.

Borst erin, tijd voor jullie samen

Samen lachen aan de borst

Wat missen we aan momenten omdat we onze telefoon niet kunnen laten liggen op momenten dat onze kleintjes aandacht nodig hebben? Wat laten we voorbij schieten als we liever door nutteloze informatie scrollen in plaats van onze ogen richten op die twee grote ogen die ons bij alles volgen?

Nu hij meer dan een jaar is, heb ik geluk als hij het geduld heeft om me aan te kijken tijdens een voeding. Met een borst in zijn mond probeert hij de wereld te ontdekken, sokken uit te doen, tegelijkertijd te praten en te eten, om te draaien om speelgoed te pakken. Het is alweer een jaar geleden dat hij alleen maar mijn ogen scherp kon zien en zocht naar aandacht.

Er schiet zoveel voorbij als we even niet opletten. Er gaat zoveel voorbij als we niet kijken, omdat online feeds maar door blijven lopen. Maar er is echt maar één ding dat belangrijk is. Dat zijn die ogen die ons gezicht onderzoeken, die ogen die langzaam dichtvallen na een tijdje, die ogen die onze bevestiging nodig hebben. Al het andere kan even wachten. Morgen is de tijdlijn er ook nog. Dikke kans dat hetzelfde erop staat als gisteren. Maar dat gezichtje? Dat verandert met de dag.

 

Dit vind je misschien ook interessant

Laat een reactie achter